12 მონადირე - ხალხური ზღაპარი

ერთგული პრინცესა თორმეტი მონადირის ტანსაცმელში ინიღბება, რათა დაკარგული სატრფოს გული დაიბრუნოს. აღმოაჩინეთ, გაამჟღავნებს თუ არა გონიერი ლომი მათ საიდუმლოს.

ხანგრძლივობა: 7 წუთი
მოსმენები: 0 მოსმენა

შემსრულებელი

ანა ქურთუბაძე, ნინო მითაიშვილი, გიორგი ყველაშვილი, ალეკო ბეგალიშვილი, გოგა მოძმანაშვილი, გიორგი ჯიქურიძე

ზღაპრის შესახებ

წარმოგიდგენთ ძმები გრიმების საოცარ ისტორიას. ეს აუდიო ზღაპარი, სახელწოდებით „თორმეტი მონადირე“, ერთ ძალიან საინტერესო და უჩვეულო თავგადასავალზე მოგვითხრობს. ოდესღაც, ერთ პრინცს ჰყავდა ულამაზესი საცოლე, მეზობელი სამეფოს პრინცესა, რომელიც მთელი გულით უყვარდა. ერთხელ, როცა პრინცი თავის საცოლეს სტუმრობდა და თავს უზომოდ ბედნიერად გრძნობდა, სასახლეში შიკრიკი მოვიდა და სევდიანი ამბავი აცნობა: „მეფე კვდება და სიკვდილის წინ შენი ნახვა სურსო“. პრინცი ძალიან დაღონდა, საყვარელ ქალს დაემშვიდობა და უთხრა: „უნდა დაგტოვო და წავიდე, ჩემს სახსოვრად კი ამ ბეჭედს გიტოვებ. როდესაც გავმეფდები, აუცილებლად დავბრუნდები და ჩემს სასახლეში წაგიყვან!“ პრინცი ცხენზე შეჯდა და სასწრაფოდ გაეშურა მამისკენ. წინ დიდი გზა ედო და მომაკვდავ მამას ძლივს მიუსწრო. მეფემ შვილს უკანასკნელი სურვილი გაანდო: „საყვარელო შვილო, სიკვდილის წინ იმიტომ გიხმე, რომ მსურდა უკანასკნელად მენახე და პირობა ჩამომერთმია შენთვის: ცოლად ის უნდა შეირთო, ვისაც მე გეტყვი!“ მამამ მას სრულიად უცხო პრინცესას სახელი დაუსახელა. ვაჟი ძალიან დაღონდა, მაგრამ არ სურდა მომაკვდავი მამის გაწბილება, ამიტომ დაუფიქრებლად მიუგო: „კარგი, მამილო! ისე მოვიქცევი, როგორც თქვენ გსურთ“. ამის გაგონებაზე მეფემ მშვიდად განუტევა სული. როცა პრინცი მეფედ აკურთხეს და გლოვის ჟამმაც განვლო, მამისადმი მიცემული აღთქმის შესრულების დროც დადგა. მან უცხო ქვეყნის პრინცესას შუამავლები გაუგზავნა და დასტურიც მიიღო. ეს ამბავი რომ შეიტყო პრინცის პირველმა საცოლემ, ისეთმა საშინელმა სევდამ შეიპყრო, რომ კინაღამ დარდს გადაჰყვა. მაშინ მამამ სანუგეშოდ უთხრა: „ოღონდ ნუ იდარდებ, შვილო, და რასაც მოისურვებ, ყველაფერს აგისრულებ“. პრინცესა დაფიქრდა და სთხოვა: „ძვირფასო მამა, მინდა თერთმეტი ქალწული მომიძებნო, რომლებიც სახით, ტანადობითა და სიმაღლით ზუსტად მე მემგვანებიან“. მეფემ უპასუხა: „თუ ეს საერთოდ შესაძლებელია, აუცილებლად შევასრულებ“. მან მთელ სამეფოში დაიწყო ძებნა და მალე მართლაც მოჰგვარეს პრინცესას მსგავსი თერთმეტი ქალიშვილი. პრინცესამ თორმეტი ერთნაირი, ულამაზესი სანადირო ტანსაცმელი შეაკერინა. თერთმეტ ქალწულს ჩააცვა, მეთორმეტე კი თავად მოირგო. შემდეგ დაემშვიდობა მამას და თავის მხლებლებთან ერთად გაუდგა გზას ყოფილი საქმროსკენ. მიადგნენ თუ არა სასახლეს, პრინცესამ ომახიანი, ბოხი ხმით შესთავაზა კარისკაცებს: „თუ მეფეს მონადირეები სჭირდება, შეუძლია ყველანი ერთად აგვიყვანოს“. გამოვიდა მეფე, ათვალიერ-ჩათვალიერა უცხო მონადირეები, თუმცა თავისი სატრფო ვერ იცნო. რადგანაც ყველა ძალიან ახოვანი და სიმპათიური ჩანდა, სიამოვნებით დათანხმდა მათ წინადადებას. ასე გახდნენ ქალწულები მეფის პირად მონადირეებად. მეფეს ერთი გულთმისანი ლომი ჰყავდა, რომელმაც ყველა საიდუმლო იცოდა. ერთ საღამოს ლომმა მეფეს მოახსენა: „დიდო მეფეო, შენ გგონია, მართლა თორმეტი მონადირე გყავს სასახლეში?“ მეფემ გაკვირვებით უპასუხა: „დიახ, თორმეტი მონადირე მყავს!“ ლომმა ჩაიცინა: „ცდებით, დიდო მეფეო, ეგენი ქალწულები არიან და არა მონადირენი“. მეფემ არ დაუჯერა: „ამას როგორ დაამტკიცებ?“ ლომმა ურჩია: „კარის ზღურბლზე მუხუდო დააყრევინე და მაშინვე გაიგებთ. კაცებს მტკიცე ნაბიჯი აქვთ და როცა მარცვლებზე დააბიჯებენ, მათ ფეხქვეშ მარცვლები არც კი გაინძრევიან, ქალწულები კი პაკიპუკით დადიან და მარცვლები მაშინვე გაგორდებიან“. მეფე დათანხმდა. თუმცა, მათი საუბარი ერთმა კეთილმა მსახურმა მოისმინა, მონადირეებთან მივიდა და გააფრთხილა: „ლომს უნდა მეფეს შთააგონოს, რომ მონადირეები კი არა, ქალიშვილები ხართ და გამოცდას გიწყობენო“. პრინცესამ მსახურს მადლობა გადაუხადა და გოგონებს დაარიგა: „აბა, თქვენ იცით, ძალა მოიკრიბეთ და მარცვლებზე მტკიცედ გაიარეთ!“ მეორე დღეს მეფემ ისინი თავისთან იხმო. მონადირეებმა ისე მტკიცედ გაიარეს მარცვლებზე, რომ ერთიც კი არ განძრეულა. მეფემ ისინი გაისტუმრა და ლომს უსაყვედურა: „რატომ მომატყუე? ხომ ხედავ, ნამდვილი ვაჟკაცები არიან“. ლომმა თავი იმართლა: „მათ წინასწარ იცოდნენ გამოცდის შესახებ და თავს ძალა დაატანეს. აბა, ახლა ზღურბლზე თორმეტი სართავი დაზგა დადგით. მას დაინახავენ თუ არა, მაშინვე თვალები გაუბრწყინდებათ სიხარულისგან, კაცები კი ზედაც არ შეხედავენ“. მეფემ ახლაც დაუჯერა. კეთილმა მსახურმა ისევ გააფრთხილა პრინცესა. მეორე დილით, როცა მეფემ მონადირეები იხმო, მათ ზღურბლს ისე გადააბიჯეს, სართავი დაზგებისთვის თვალიც არ შეුවლიათ. მეფემ კვლავ უსაყვედურა ლომს: „მომატყუე, ნამდვილად მამაკაცები არიან!“ ლომმა ისევ სცადა სიმართლის დამტკიცება, მაგრამ მეფეს მისი უკვე აღარ სჯეროდა. მეფეს ძალიან შეუყვარდა თავისი ერთგული მონადირეები და ნადირობისას სულ თან დაჰყავდა. ერთხელ, ტყეში ყოფნისას, მოულოდნელად შეიტყვეს, რომ მეფის ახალი საცოლე უკვე გზაში იყო და სადაცაა ჩამოვიდოდა. ამის გაგონებაზე პირველ საცოლეს გული შეუღონდა და მიწაზე უგრძნობლად დაეცა. შეშფოთებულმა მეფემ იფიქრა, ნეტავ ჩემს საყვარელ მონადირეს რა მოუვიდაო, მაშინვე მასთან მიირბინა და სულის მოსაბრუნებლად ხელიდან ხელთათმანი გააძრო. უცებ თითზე თავისი ნაჩუქარი ბეჭედი შენიშნა! სახეზე კარგად დააკვირდა და გული სიხარულით აუჩქროლდა - მაშინვე მიხვდა, ვინც იყო. როგორც კი პრინცესამ თვალები გაახილა, მეფემ სიყვარულით უთხრა: „შენ ჩემი ხარ და მე კი – შენი. ამიერიდან ვეღარავინ დაგვაშორებს!“ მეორე საცოლესთან მეფემ მაშინვე შიკრიკი აფრინა და ბოდიშით აცნობა, რომ უკვე შეირთო ცოლი, რადგან: „მას, ვინც ძველ გასაღებს იპოვის, ახალი აღარ სჭირდებაო“. გადაიხადეს დიდი და ბედნიერი ქორწილი. გონიერმა ლომმაც დაიბრუნა მეფის ნდობა, რადგან მან ხომ თავიდანვე იცოდა სიმართლე!