არვიცია - ხალხური ზღაპარი
ჯადოსნური ზღაპარი მოხერხებულ მონადირეზე, მის მზეთუნახავ ცოლსა და უჩინარ დამხმარე „არვიციაზე“, რომელმაც ხარბი მეფე დაამარცხა.
- ხანგრძლივობა
- მოსმენები
- 0 მოსმენა
შემსრულებელი
ანა ქურთუბაძე, გიორგი ტორიაშვილი, გიორგი ყველაშვილი, გოგა მოძმანაშვილი, ნატა ბერეჟიანი, ნინო მითაიშვილი, ალეკო ბეგალიშვილი
ზღაპრის შესახებ
საბავშვო პლატფორმა ბულბული.ჯი წარმოგიდგენთ საოცარ ისტორიას. ეს საავტორო აუდიო ზღაპარი, რომლის სათაურიცაა „არვიცია“, მოგვითხრობს ერთ უცნაურ და საინტერესო ამბავს. იყო ერთი მეფე. მისი ერთი მოჯამაგირე ძალიან კარგი მონადირე გახლდათ. დადიოდა სანადიროდ და ნანადირევი ყოველთვის მეფესთან მიჰქონდა. ერთ დღეს მონადირემ ტყეში არაჩვეულებრივი ჩიტი დაინახა. იფიქრა, ამას ცოცხლად დავიჭერო. მიიპარა, სტაცა ხელი, ჩაისვა უბეში და შინისკენ გასწია. მიიყვანა ჩიტი შინ და ოთახში ჩაკეტა. მეორე დღეს მოჯამაგირე ისევ სანადიროდ წავიდა. როცა დაბრუნდა, ნახა, რომ ჩიტი საოცარ მზეთუნახავ ქალად ქცეულიყო! მას შემდეგ მონადირე მთელ დღეებს თავის მშვენიერ ცოლთან ატარებდა. მეფემ იფიქრა, რაღაც ცუდი ამბავია ჩემი მონადირის თავსო, და გასაგებად ორი ვეზირი გაგზავნა. ვეზირები მივიდნენ მონადირესთან, დაინახეს მზეთუნახავი ქალი, თვალი ვეღარ მოაშორეს და პირდაღებულები იქვე დარჩნენ. გაკვირვებულმა მეფემ კიდევ გაგზავნა ორი ვეზირი. მათაც იგივე დაემართათ - თვალი ვეღარ მოაშორეს მზეთუნახავს და ადგილს მიეყინნენ. შეწუხდა მეფე, აქ რაღაც ისეთი ამბავი ხდება, თავად უნდა გავიგოო, და ახლა ყველაზე ასაკოვანი, გამოცდილი ვეზირი გაგზავნა და დაარიგა: „წადი, გაიგე, რა ამბავია, რა მოუვიდათ მონადირესა და ვეზირებს!“ ვეზირი წავიდა, ყველაფერი საკუთარი თვალით დაინახა, დაბრუნდა მეფესთან და მოახსენა: „მეფეო, მონადირეს ისეთი მზეთუნახავი ქალი ჰყავს, რომ შენ არც კი დაგსიზმრებია!“ გაკვირვებულმა და შეშურებულმა მეფემ ჩაილაპარაკა: „მონადირეს რამეს მოვუხერხებ და მაგ მზეთუნახავს წავართმევ!“ ჰოდა, რჩევა ვეზირებს ჰკითხა. ერთმა ვეზირმა ურჩია: „მეფეო, დაავალე, ხვალ დილამდე გააქროს ის მთა, რომელიც დილის მზეს გიფარავს!“ მეფემ მაშინვე დაიბარა მონადირე და მკაცრად უთხრა: „აი, ეს მთა ხვალ დილამდე უნდა გააქრო, თუ არა და, შენი მზეთუნახავი ჩემია!“ შეწუხდა მონადირე, დაბრუნდა შინ და ეს ამბავი ცოლს უამბო. „ეგ არაფერია!“ - დაამშვიდა ქალმა, მისცა ერთი ვაშლი და დაარიგა: „ამ ვაშლს გაჰყევი; სადაც ვაშლი გაჩერდეს, იმ ეზოში შედი, სატეხი და ეჩო ითხოვე და მაშინვე მოგცემენ.“ ვაშლი მართლაც გაგორდა და ერთ დიდ ეზოში გაჩერდა. ეს, თურმე, მზეთუნახავის მშობლების სახლი იყო. დედ-მამამ მაშინვე იცნო თავიანთი შვილის ვაშლი და სიძე კარგად მიიღეს. მონადირემ სატეხი და ეჩო ითხოვა, მათაც მისცეს და გზას დაადევნეს. მოვიდა ვაჟი შინ ხელსაწყოებით. ცოლმა უთხრა: „ხვალ ადრე ადექი, დაიჭირე ეგ ეჩო და სატეხი და იმუშავე!“ მონადირემ მშვიდად დაიძინა. მეორე დილით მივიდა მთასთან, მაგრამ იქ აღარაფერი დახვდა - მთა გამქრალიყო! ვაჟმა მხოლოდ მიწას დაუწყო სწორება. მეფეს ძალიან გაუკვირდა, როცა მზის შუქმა პირდაპირ თვალებში შეანათა. კვლავ დაიბარა ვეზირები და ჰკითხა: „როგორ მოვიშორო ჩემი მონადირე?“ მეორე ვეზირმა ურჩია: „უბრძანე, ზღვის გაღმა მდებარე ქალაქი ხვალ დილამდე გამოღმა გადმოიტანოს.“ მეფემ ისევ დაიბარა მონადირე და ეს შეუძლებელი დავალება მისცა. მონადირე დაღონდა და ისევ ცოლს შეჰჩივლა: „რა მეშველება, როგორ მოვიქცე?“ ქალმა ისევ ჯადოსნური ვაშლი მისცა და უთხრა: „გაჰყევი ამ ვაშლს, სადაც გაჩერდება, იქ საყვირი მოითხოვე. მერე მინდორში გადი და ჩაჰყვირე. რაც ქვეყანაზე ცხოველია, ერთად მოგროვდება და ყველას უთხარი შენი გაჭირვება!“ მონადირე ზუსტად ასე მოიქცა. საყვირის ხმაზე ტყიდან თუ მინდვრიდან მოცვივდნენ ცხოველები და იკითხეს: „რაში დაგჭირდით, ბატონო?“ მონადირემ თავისი გასაჭირი უამბო. ცხოველებმა დახმარების პირობა დადეს და საქმეს შეუდგნენ. მეორე დღეს მეფემ გაიხედა და დაინახა წყლის გამოღმა გაშენებული ისეთი მშვენიერი ქალაქი, რომ უკეთესს კაცის თვალი ვერც კი ნახავდა. მეფეს ძალიან ეწყინა, მაგრამ რას იზამდა. ბოლოს, მესამე ვეზირმა ურჩია: „უბრძანე, „არვიცია“ მოგიტანოს!“ ხელმწიფემ მაშინვე იხმო მონადირე და უბრძანა: „გაძლევ სამი დღის ვადას! თუ „არვიციას“ ვერ მომიტან, მოგკლავ და შენს მზეთუნახავს მე წავიყვან!“ გაუდგა გზას მონადირე „არვიციას“ საპოვნელად. ბევრი იარა თუ ცოტა იარა, მივიდა ერთ უდაბურ ტყეში, სადაც პატარა ქოხი იდგა. ქოხში ერთი დედაბერი იჯდა და იძახდა: „პილტონ, სადილი მომიტანე!“ სადილი მაშინვე ჰაერიდან გაჩნდა. მერე ისევ დაიძახა: „პილტონ, ღვინო დამისხი!“ ღვინოც უჩინარმა ხელმა დაუსხა. გაოცებული მონადირე მიხვდა: „ნამდვილად ეს უნდა იყოს „არვიცია“. როცა ბებერი გარეთ გამოვიდა, მონადირე ჩუმად შევიდა ქოხში, გემრიელად ისადილა და ბოლოს ხმამაღლა დაიძახა: „პილტონ, მოდი, ღვინო დალიე!“ მონადირეს მოესმა უჩინარი არსების ხმა: „არა, ბატონო, მადლობა, მე ღვინოს არ ვსვამ. დიდი ხანია, ამ დედაბერს ვემსახურები და არასოდეს შემოუთავაზებია ჩემთვის ერთი წვეთი ღვინოც კი, შენ კი მოსვლისთანავე მომაწოდე!“ მონადირეს გაუკვირდა და ვეღარ მოითმინა: „პილტონ, წამოხვალ ჩემთან თუ არა?“ „სიამოვნებით წამოვალ, ბატონო!“ - გაისმა მხიარული პასუხი. მონადირე შინისკენ გამოეშურა და გზაში წამდაუწუმ ამოწმებდა: „პილტონ!“ „რაა, ბატონო?“ - პასუხობდა უჩინარი მეგობარი. ცოტა ხანში მონადირეს ერთი უცნაური, ყუთიანი კაცი შემოხვდა. ამ კაცმა ყუთს თავი ახადა და უცებ იქიდან მთელი ჯარი ამოცვივდა! მერე კაცმა ისევ უკან ჩარეკა ჯარი ყუთში, დაახურა თავი, ზურგზე მოიკიდა და გზის გაგრძელება დააპირა. მონადირემ შესთავაზა: „მოდი, ერთად ვჭამოთ.“ მგზავრმა გაკვირვებით უპასუხა: „არც შენ გაქვს საჭმელი და არც მე, რა უნდა ვჭამოთ?“ მონადირემ გაიღიმა და დაიძახა: „პილტონ, სუფრა გაშალე!“ წამში გაიშალა სუფრა ნაირ-ნაირი, უგემრიელესი საჭმელებით. დასხდნენ და კარგად მიირთვეს. მერე მონადირემ ითხოვა: „პილტონ, აალაგე სუფრა!“ და ყველაფერი უცებ გაქრა. გაოცებულმა მგზავრმა თქვა: „შენს პილტონს ჩემს ჯარიან ყუთში ხომ ვერ გამიცვლი?“ უცებ მონადირეს ყურში პილტონის ხმამ ჩასჩურჩულა: „დათანხმდი, ცოტაზე გავყვები და მერე ისევ შენთან დავბრუნდები!“ მონადირე დათანხმდა, აიღო ჯარიანი ყუთი და გზა გააგრძელა. მალე უჩინარი პილტონიც წამოეწია და შეეხმიანა: „აქ ვარ, დავბრუნდი!“ დაბრუნდა მონადირე სასახლეში. მეფემ დამცინავად ჰკითხა: „რა ქენი, მომიყვანე „არვიცია“?“ ამ დროს ვიღაცამ მეფეს ისეთი ძლიერი სილა გააწნა, რომ გვირგვინი იატაკზე დაუვარდა! „აბა, თქვი, ვინ გაგაწნა სილა?“ - იკითხა უჩინარმა პილტონმა. გაოცებულმა და შეშინებულმა მეფემ წამოიძახა: „არ ვიცი!“ „სწორედ მე გახლავარ „არვიცია“!“ - მიუგო მკაცრად უჩინარმა ხმამ. მეფე საშინლად გაბრაზდა და მონადირის მოკვლა ბრძანა. მაგრამ მონადირემ სწრაფად ახადა თავის ჯადოსნურ ყუთს თავი. იქიდან უთვალავი ჯარი ამოცვივდა და ბოროტი მეფე და მისი ეშმაკი ვეზირები მაშინვე დაამარცხა. ასე დასრულდა ხარბი მეფის მმართველობა. მონადირე ტახტზე დაჯდა და სამართლიანი მეფე გახდა, მისი მზეთუნახავი ცოლი - დედოფალი, ხოლო უჩინარი „არვიცია“ - უფროსი ვეზირი. ცხოვრობდნენ ისინი დიდხანს, ტკბილად და ბედნიერად.
