ბულბული - ხალხური ზღაპარი
ჰანს ქრისტიან ანდერსენის ზღაპარი ჩინეთის იმპერატორისა და ჯადოსნური ბულბულის შესახებ. ამბავი ნამდვილ მეგობრობასა და ბუნების უძლეველ ძალაზე.
- ხანგრძლივობა
- მოსმენები
- 0 მოსმენა
შემსრულებელი
ანა ზამბახიძე, ანა ქურთუბაძე, გიორგი ტორიაშვილი, გიორგი ყველაშვილი, გოგა მოძმანაშვილი, ნინო მითაიშვილი, ალეკო ბეგალიშვილი
ზღაპრის შესახებ
წარმოგიდგენთ ჰანს ქრისტიან ანდერსენის მსოფლიოში ცნობილ ნაწარმოებს. ეს ჯადოსნური აუდიო ზღაპარი, რომლის სახელწოდებაცაა „ბულბული“, შორეულ ჩინეთში გამოგზაურებთ. როგორც იცით, ჩინეთში იმპერატორი და ყველა მისი ქვეშევრდომი ჩინელია. ეს ამბავი დიდი ხნის წინ მოხდა, მაგრამ სწორედაც რომ ღირს მისი წაკითხვა მანამ, სანამ სრულ დავიწყებას მიეცემა! იმპერატორი ცხოვრობდა ისეთ საუცხოო სასახლეში, რომლის მსგავსიც მთელ დედამიწაზე არ მოიძებნებოდა: ისეთი სათუთი და ძვირფასი ფაიფურისგან იყო ნაგები, რომ ხელის მიკარებაც კი საშიში გახლდათ. ბაღის წარმტაც ყვავილებს ვერცხლის ზანზალაკები ეკიდა, ნიავის ქროლვისას რომ წკრიალებდნენ. ბაღის ბოლოს ხშირი ტყე და ლურჯი ზღვა იყო გადაჭიმული. ზღვაზე გადმოწოლილ ხეთა ტოტებზე ცხოვრობდა ბულბული, რომელიც ისე ჯადოსნურად გალობდა, რომ ყველა სულგანაბული უსმენდა. „ო, ღმერთო, ეს რა მშვენიერი ხმაა!“ – ამბობდა მოხიბლული, ღარიბი მებადური და ყოველ ჯერზე, როცა სათევზაოდ მოდიოდა, გალობის მოსმენის გარეშე შინ არ ბრუნდებოდა. მოგზაურები დედამიწის ყოველი კუთხიდან მოეშურებოდნენ ამ მშვენიერების სანახავად, მაგრამ გაიგონებდნენ თუ არა ჩიტის გალობას, ერთხმად ამბობდნენ, ეს ყველაფერს სჯობიაო. წიგნებიც კი იწერებოდა ამ საოცრებაზე და ერთი მათგანი თავად იმპერატორს ჩაუვარდა ხელში. „მაგრამ ბულბული მაინც ყველას ჯობს,“ – ამოიკითხა მან და გაუკვირდა, – „ეს რას ნიშნავს? ჩემს სამეფოში, თანაც აქვე ბაღში, ასეთი ფრინველია და მე რატომ არ ვიცი?“ იმპერატორმა მაშინვე თავისი ქედმაღალი პირველი მინისტრი დაიბარა. „როგორც ჩანს, ჩვენთან ბინადრობს საოცარი ფრინველი, სახელად ბულბული,“ – უთხრა მან, – „ამ საღამოსვე მომგვარეთ, რომ მიგალობოს!“ მინისტრმა კი, რომელსაც მის შესახებ არაფერი სმენოდა, სასახლეში ძებნა დაიწყო. ბოლოს, სამზარეულოში ერთმა პატარა გოგონამ თქვა: „ო, ღმერთო, ვიცი იმ ბულბულის ადგილსამყოფელი! ის ისე ნაზად უსტვენს, თვალები ცრემლით მევსება.“ მინისტრმა გოგონას დახმარებით ტყეს მიაშურა. მალე ნამდვილი ბულბულის ხმაც გაისმა. „აი, ბულბულიც, უსმინეთ!“ – თქვა გოგონამ და პატარა, ნაცრისფერი ფრინველისკენ გაიშვირა ხელი. მინისტრს გაუკვირდა მისი უბრალოება, მაგრამ სასახლეში მიიწვია. საღამოს, მდიდრულად მორთულ სასახლეში, ბულბულმა ისე ნაზად იგალობა, რომ იმპერატორს თვალები აუცრემლიანდა. „იმპერატორის თვალებზე მე ცრემლი შევნიშნე,“ – თქვა ფრინველმა, – „ეს არის ჩემთვის ყველაზე დიდი ჯილდო.“ გავიდა დრო. ერთ დღეს იმპერატორს საჩუქრად გამოუგზავნეს ხელოვნური, ძვირფასი ქვებით მოჭედილი ბულბული. ყველას მოეწონა მისი ბრწყინვალება, ნამდვილი ბულბული კი შეუმჩნევლად გაფრინდა ტყეში. „უმადური ყოფილა,“ – თქვეს კარისკაცებმა. წლების შემდეგ, ხელოვნური ჩიტი გაფუჭდა. იმპერატორი მძიმედ დასნეულდა. ერთ ღამეს, როცა სიკვდილი მის მკერდზე იჯდა და საშინელი მოჩვენებები აწუხებდნენ, მან დაიყვირა: „მუსიკა! შენ მაინც იგალობე, ჩემო ოქროს ჩიტუნავ!“ მაგრამ ჩიტი დუმდა. უცებ ფანჯარასთან ღვთაებრივი გალობა გაისმა. პატარა, ნამდვილი ბულბული დაბრუნებულიყო! მისმა ხმამ მოჩვენებები გაფანტა და თვით სიკვდილიც კი აიძულა, უკან დაეხია. „გმადლობ, ციურო ფრინველო,“ – ამოისუნთქა გადარჩენილმა იმპერატორმა, – „რით დაგასაჩუქრო?“ „შენი ცრემლები ყველაზე ძვირფასი ჯილდოა. ახლა კი მშვიდად დაიძინეთ,“ – მიუგო ბულბულმა. დილით იმპერატორმა სრულიად ჯანმრთელმა გაიღვიძა. ბულბულმა სთხოვა: „სასახლეში ვერ გავძლებ, მაგრამ ხანდახან მოვფრინდები ხოლმე. ყველაფერს გიამბობთ, რაც თქვენს გარშემო ხდება, ოღონდ ეს ჩვენს საიდუმლოდ უნდა დარჩეს.“ როცა დილით მსახურებმა მიცვალებულის სანახავად ოთახში შემოიხედეს, გაქვავებულები დარჩნენ. საწოლიდან კი ხალისიანი ხმა გაისმა: „გამარჯობა!“ – მიესალმა მათ იმპერატორი.
